تا رهایی

انتظار

tarahayi — Mon, 12 May 2008 11:30:45 GMT

آسمان می دانست قاصدک تنهایی من پیشخوان کدام حضور را بوسه خواهد زد و می دانست پیغام نگاه تو را قاصد است.

آسمان ناباورانه صدای شکست نفس هایم که میان این سکوت تلخ به جا مانده از رفتنت به شماره افتاده اند را می شنید

و من..

برای آمدنت کوچه های غریب چشمانم را آذین بسته بودم تا شاید برق وامانده در نگاهم تو را به من خواند

اما گویی نگاهت برای تلاقی با عمق امیدواری خشک شده در چشمانم نا آشنا بود

هنوز هم صدای قدم هایت بر روی آستان دلتنگی ام ماندگار است

ساحل چشمانم تمنای حضورت را دارد و برای من که تو را عمری است می ستایم چه چیز از این زیباتر

نفس هایم یخ زده اند و غبار گرم روزگار هم درمانی بر آن نمی باشد

نمی دانم تو را از کدامین امید،آرزو کنم

نمی دانم کجا بغض بی تو بودن را آرام سازم

و نمی دانم تو را چگونه می توان خواست تا مبادا روح مهربان نگاهت ترک بر دارد

tarahayi — Fri, 07 Mar 2008 12:45:53 GMT

سلام بر تو ای غریب آرام آرمیده در غربت

سلام بر تو ای پاکزاد آسمان آبی مشهد

سلام بر تو .

اگر چه هنوز دستانم متبرک به آستانت است

اما به همین زودی دلتنگ شده ام

آمده بودم تا برایت بگویم و تو بشنوی تا من آرام گیرم

اما تنها توانستم نگاه کنم.......

انگار فقط سکوت می دانست همه ی آنچه را که می خواستم فریاد کنم

حالا اینجا اگر چه دورم اما دلم میخواهد

آرزوهای خیس خورده در چشمانمان را به زبان خویش معنا کنی

و باور کنی شکوه بهشتت بر روی زمین برای من

ارمغان همان نگاهی است که سالها انتظارش را می برم و صدایی آشنا که برایم آرامش است .

تولدش مبارک

tarahayi — Tue, 25 Sep 2007 14:35:18 GMT

پرده ی شب بر آسمان شهر کشیده شده بود و من در میان آن همه تاریکی و ظلمت در انتظار طلوع ماه

بودم که آرام آرام از پشت کوه های سخت نور غریبش را بر سر و رویمان می پاشید و خیره بودم به

گذرش بر آسمان . تا وقتی خوب نگاهش می کردم عبورش را حس نمی کردم و ناگاه که چشم بر می

داشتم گویی بر سرعتش می افزود.

خوابیدم ......

صدای نوای اللهم انی اسئلک دعای سحر که امسال میهمان مناره های مسجدمان شده بود طوری در

این سکوت زیبا می نمود که همه را با خود هم زمزمه می کرد ،نگاهم به آسمان بود ، به شکوه ماه در

مقابل ستارگانش ، حالا دیگر ساعات پایانی تاریکی است و غروب ماه نزدیک

صدای اذان چنان سکوت را می شکافت که بی اختیار اشک در چشمانم حلقه زد ، نمی دانستم چرا

ولی اشک ریختم .

وضو ساختم،نماز خواندم و چشم دوختم به آسمان، حالا دیگر منتظر طلوع بودم ،طلوع خورشید.......

این آمد و شد خورشید و ماه بود که روزشمار زندگیم می شد

و حالا یکسال می گذرد

یکسال از آغاز حضورم در این دنیای صفر و یک

به کوتاهی همان طلوع و غروب ماه و بسان همان خوابی که طلوع را به غروب منتهی می کرد.

خوشحالم از اینکه حتی می شود در کنار همه ی این اعداد ،احساس و عشق را نیز آمیخته ساخت تا

حضور در آن برایمان زیبا جلوه کند

و سپاسگذارم از آشنایی که مهربانانه مرا میهمان این جمع ساخت

و ممنونم از شما به خاطر حضور گرمتان

((یا حق))

بخواه !

tarahayi — Tue, 14 Aug 2007 10:39:36 GMT

وقتي تقويم را ورق مي زنم ،گويي اين سه ماه زيباترين ماه هايند رجب ، شعبان و رمضان

و امروز پايان اولين ماهي است که خدا آن را براي خود ميداند و دلگيري غروب رجب در پس طلوع شعبان

التيام مي يابد ونويدي است سراسر جشن و سرور و ترنم اعيادش نفس را خنک مي کند.

نمي خواهم از انتهايش بگويم ،مي خواهم همه لحظه هايش را براي خود بدانم و مي خواهم تو را نيز

ميهمان لبخندي کنم که بي بهانه و به واسطه هلول اين ماه بر دل و جانمان مي نشيند.

سبکي لحظه هايش آنقدر دلنشين اند که روح را مي نوازد و عظمت روزهايش بقدري است که براي يک

شروع دوباره فرصت غنيمتي است.

رجب ،شعبان و رمضان آينه اي هستند براي من و تو ، و مي دانم به لطف پروردگارمان اين آينه سراسر

زيبايي است اما ريز بين باش و تا همه زيبايي ها به تو روي آورده

و همه چيز براي آرزو کردن فراهم است

بخواه !

من هم مي خواهم و به رسم ادب ابتدا براي همه بعد براي خودم

از خدايم که،

قلبمان را با تجلي ظهور مهدي (عج) در قريب ترين جمعه زندگيمان روشن سازد.

و آرامشي را که در اين زمان و در ميان اين روزها حس مي کنيم و تنها نتيجه رحمت اوست برايمان پايدار دارد.

نگاه عاجزانه بيماران را در اين ماه هاي گشايش مهرباني بي پاسخ نگذارد.

و غربت و دلتنگي همه آن هايي که چشم به راه عزيزانشان هستند به نفس پر مهر اين ماه بزدايد.

و در آخر آنچه را که من ميدانم و خودت ميداني و ديرگاهي است که برايم آرزو شده اند ،برآورده سازي.

آمين

متني از ویکتور هوگو، که ارزش خوندن داره

tarahayi — Sun, 01 Jul 2007 19:30:18 GMT

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی، و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد
و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد، و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی

برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،از جمله دوستان بد و ناپایدار برخی نادوست، و برخی دوستدارکه دستکم یکی در میانشان بی‌تردید مورد اعتمادت باشد. چون زندگی بدین گونه است،

برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی، نه کم و نه زیاد، درست به اندازه،تا گاهی باورهایت
را مورد پرسش قرار دهد،که دستکم یکی از آن‌ها اعتراضش به حق باشد،تا که زیاده به خودت غره نشوی

و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی نه خیلی غیرضرور،تا در لحظات سخت
وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگه‌دارد

همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی نه با کسانی که اشتباهات کوچک می‌کنند چون این کارِ ساده‌ای است،
بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر می‌کنندو با کاربردِ درست صبوری‌ات برای دیگران نمونه شوی

و امیدوام اگر جوان هستی خیلی به تعجیل، رسیده نشوی و اگر رسیده‌ای، به جوان‌نمائی اصرار نورزی
و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی چرا که هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد
و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند

امیدوارم سگی را نوازش کنی به پرنده‌ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره گوش کنی
وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می‌ دهد چرا که به این طریق احساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان.

امیدوارم که دانه‌ای هم بر خاک بفشانی هرچند خُرد بوده باشد و با روئیدنش همراه شوی
تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد.بعلاوه، آرزومندم پول داشته باشی
زیرا در عمل به آن نیازمندی و برای اینکه سالی یک بار پولت را جلو رویت بگذاری و بگوئی: «این مالِ من است فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان اربابِ دیگری است!

و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی که اگر فردا خسته باشید، یا پس‌ فردا شادمان
باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید

اگر همه‌ی این‌ها که گفتم فراهم شد
دیگر چیزی ندارم برایت آرزو کنم

((ویکتور هوگو ))

الهم اغفرلي الذنوب التي تحبس الدعا

tarahayi — Sun, 10 Jun 2007 14:31:18 GMT

آيه آيه هاي کميل دستان خالي و نگاه پر از اميدم را تداعي مي کنند
و قطره قطره ي اشک هايم تو را نجوا مي کنند اي پيداترين تجلي بي نهايت

الهي و ربي من لي غيرک اسئله کشف ضري و نظر في امري
اي خدا اي پروردگار من ،جز تو من که را دارم تا از او
در خواست کنم که غم و رنجم را برطرف سازد و به حالم از لطف توجه کند

شکوه اين زمزمه ها نشان از خدايي دارند که تو صاحب نامش هستي
و کمال اين حروف با وجود توست که جايي براي رخ نمايي مي يابند

يا سريع الرضا اغفر لمن لا يملک الا الدعافانک فعال لما تشا
اي که از بندگانت زود خشنود مي شوي ببخش بر بندهاي که به جز دعا و تضرع
به درگاهت مالک چيزي نيست که تو هر چه بخواهي به قدرت کامله ات مي کني

مي دانم و مي داني اين اميد به بخشايش بي پايان توست که مرا مجال
بيان اين وازه هاي غريب را مي دهدو دستانم را براي تبرک محبتت
تا بالاترين اسمانها هدايت مي کند

يا الهي و سيدي و ربي اتراک معذبي بنارک بعد توحيدک و اعتقده ضميري من حبک
اي خداي من اي سيد و مولاي من آيا باور کنم که مرا در آتش مي سوزاني با
وجود آنکه به توحيد و يکتاييت گرويدم و در باطنم عقد محبتت استوار گرديد؟

تو را اي مولا و خالق ،با تمام ضعف بندگيم فرياد مي زنم
و با تمام سرمايه خويش که مي دانم به آن نظاره داري براي
حال تا ابديت استغاثه مي کنم

ارحم من راس ماله الرجا و سلاحح البکا
ترحم کن به جان کسي که تمام سرمايه اش اميد به توست و سلاحش اشک چشم گريان است

سلام

tarahayi — Tue, 08 May 2007 21:31:18 GMT

اينجا آسمان گرفته است مثل دل من و غربت غروب دلتنگي آسمان و دلم را دو چندان مي کند
صداها گرفته اند و چشمها بي بهانه خيس مي شوند و در اين حجم صدا تنها سوت سکوت است که گوش ها را مي آزارد.
من با تمام ارزوها و تمام اميدها چشم به راه جاده اي شده ام که پايانش مه گرفته است و نظاره گر راهي شده ام که نه ماندن چاره ان است و نه رفتن

خداي من!
بزرگيت را مي پرستم و صدايت مي کنم با حنجره اي که بغض آلود است و مي شکنم تمام مرزها را تا بيابم آن راهي را که مرا آنطور که شايسته است رها کند.
تو رااي بي نهايت امکان از ميان اين وازه ها صدا مي زنم
نمي دانم آيا هنوز هم اميدوار نفس هايم هستي؟
و مرا آنگونه که مي خواستي ميبينی؟
اي کاش اينگونه باشد !

سفرنامه

tarahayi — Sat, 07 Apr 2007 17:37:18 GMT

جاده ها نماد رفتند حرکت کردن و آغاز و نوعی امید برای دستیابی به مقصد و اینجا شروع رفتن ما به دیاری است که مردمانش آن را شهر قنات و قنوت و قناعت می نامند و مقصد شهر یزد است .

مسیر ما با عبور از میان کویری آغاز می شود که آسمانش بی ریاترین سقف است و دلش یک رنگترین دل و نظاره بر گلدسته های حرم مطهر امام راحل سفرمان را پشت بندی می کند .

مسیر حرکتمان با عبور از شهرهای قم و سپس حاشیه ی کاشان و بعد اردستان ادامه می یابد و در دوراهی اصفهان و یزد مقصدمان از مسافران اصفهان جدا می شود و هنوز چهارصد و اندی کیلومتر از مسیر باقی است .

آسمان ابری است و زیبایی کویر با بارش ملایم باران دو چندان می شود .نمی دانم چرا ولی کوهها را با تمام سختی شان دوست دارم و دیدنشان برایم لذت بخش است بلندی شان و استواری شان مرا بر آن می دارد تا آفریننده اش را تحسین کنم و باز هم اورا شکر گویم .

در نزدیکی شهر یزد قرار داریم مردمان خوش سلیقه ی این دیار ورودی شهر خود را همجون شهر شیراز با دروازه ی قرآن آذین کرده اند . محل اسکان ما جایی مشخص است . ساختمان های شهر اغلب خانه های یک طبقه ای است که نمای آن با آجرهای کرم رنگی تزیین شده که چشم را نوازش می دهد و با رنگ کویر هماهنگی خاصی دارد مخصوصا اگر از تهران راهی این شهر شده باشی بیشتر از نظم ساختمان های آن لذت خواهی برد .

در یزد کمتر با چراغ های راهنمایی مواجه می شوی مگر در میادین اصلی شهر که از آن جمله می توان میدان امیر چغماغ را نام برد که تکیه اامیر چغماغ در آن واقع شده .

دخمه و آتشکده از جمله بناهای مربوط به زرتشتیان است و از آثار باستانی آن می توان به باغ دولت آباد زندان اسکندر مسجد جامع یزد که جز آثار برجسته ی آن است اشاره کرد. و همین بافت سنتی و باستانی است که سبب شده تا یزد دومین شهر باستانی دنیا پس از ونیز باشد .

و سوغات این دیار که انواع شیرینی های سنتی و ترمه و منسوجات دستی و فرش هایی با طرح کاشان است.

خونگرمی مردمانش گرمای کویر را بیشتر به دل می نشاند و باز هم این جمله را تداعی می کند که :

همه جای ایران سرای من است .َ..

عیدتان مبارک

tarahayi — Sun, 18 Mar 2007 06:27:18 GMT

اینجا آرام نشسته ام و خیره به آسمانی شده ام که پاکی و صفایش زبانزد است و تحسین می کنم زیبایی بی انتهایش را.

به طراوت و خلوصش می نگرم و به بلندای کوه هایش و برای من اینجا بهشتی دیگر است .و هر درختش خاطره ای است و هر خانه اش یادآور بزرگی است.

امسال بهار آرام اینجا را نوازش کرد و به نگاه ها جلای دوباره بخشید و دوباره عطر لاله های و حشی را میهمان خانه ها کرد و یاد عزیزانی را آورد که بی صدا رخت بستند .

و امسال هفدمین بهاری است که نبودنش همچون روزهای اول دلمان را تنگ می کند و وازه ی بی بد یل پدر را از قلبمان دریغ می کند . هنوز شاخه های پر شکوفه ی گیلاس یادآور دستان پر سخاوت اوست و جایش واقعا خالی است .

و اینجا جایی که من بهشت نامیدمش بهار را با آغوشی گشوده فرا خوانده , زیرا بهار را سرآغازی برای هر حرکت می داند ,

و اینجا , بهشت من , دماوند است .........

بهار همچون زیبایی نامش بهانه ای است برای زیبا شدن و نقطه ای برای یک شروع دوباره و من

می خواهم برای این آغاز برای خودم و تویی که عاشقانه چشم انتظار طلوع بهاری آرزو کنم :

که خداوند دستان پر از مهرش را هیچگاه از قلبمان دریغ نکند و آرزوهایمانمان را در پناه کرامت خویش برآورده سازد .

و آسمان آبی روزگارمان را از سیاهی هرشیطان زده ای پاک سازد.

و توفیق دهد تازیارت کنیم روی مه ات را (( اى هميشه پيدا از پس ابرهاى غيبت که براى سلامتى‏ات خدا را با همه نام‏هاى نيكويش مى‏خوانیم. آيه آيه قرآن سوره‏هاى صبرند و چشم به راه آمدن تو.

تنهاترين ستاره صبح! جمعيت‏مان را درياب، «أ ليس الصّبح بقريب»؟ گوارايت باد حلاوت عاشقانه‏ترين نجواى بيداران، در بلندترين يلداى شب.

غريب آشناى من! نام بلندت رمز گشودن دل‏هاى بسته است. محروممان مساز))

آمین

میان من و تو دنیایی فاصله است و من به کوچک بودن این دنیا ایمان دارم.

tarahayi — Wed, 07 Feb 2007 04:49:01 GMT

چه آسان شکستی قلبی را که تپیدنش تنها به نگاهت گره خورده بود !

و چه آسان گذشتی از هر آنچه یادگاری بود!

چه آسان شکست این بغض گرفته بر نفس و چه آسان جاری شد اشک هایی که قدومت را ستایش می کرد .

چه آسان رفتی و چه سخت ماندم . غریبه بودی اما من حیران غربتت بودم.

من می مانم و تو می روی و این روزها چه آسان می گذرند .

بمان حضورت را دوست دارم . بمان و بدان آرزوها دست یافتنی است اگر تو بخواهی !

چگونه دوره کنم خاطراتی را که با بودنت رنگ می گرفتند و حال که نیستی خاکستری اند!

به امید حضورت جان می گرفتم و چه آسان این حضور را از من بی جان دریغ کردی .

گذر می کنم چون چاره ای جز این ندارم و نگاهم را به دست تو می سپارم چون به امانتداریت یقین دارم .

باران چه بی ریا شیشه را می شوید و غم دلتنگی ها را تازه می کند

عمیق نفس می کشم و هوای سرد و بی روح این روزگار چه اسان دلم را خنک می کند .

بی قرارم و دلتنگ و این دلتنگی را با تو تقسیم می کنم .

هنوز هم منتظر حضور سبزت بر پیشخوان دلتنگی هایم هستم و باور دارم روزی خواهی آمد چون صداقتت

را باور دارم.