چشمانم را آرام بستم

حالا دیگر سعی میکنم هیچ دغدغه ای حتی فراصوت توان گوشهایم نیز  آرامشم را برهم نزند

اما انگار دنیای پیرامونم مدتی است آرامشی قبل از طوفان دارد

گویی نرسیدن سهم آدم هایی است که همیشه می دوند و جنگیدن سهم کسانی است که نمی دانند برای چه می جنگند

انگار آدم های شهرمان آرزوهایشان دچار روزمرگی و امید برایشان تنها به واژه ها کشیده شده است

گویی اضطراب لحن هر صدایی است و ترس از تنهایی و فرسایش بهانه ی هر دوست داشتن

انگار نگاه آدم های شهرم معنایی را جستجو می کند و دنبال هم زبانی در عمق چشمهای دیگری است

گویی قلب ها با احتیاط می تپند و نفس ها با شماره بر می آیند آنگونه که کوتاهترین مسیر برآمدنشان آهی از نهاد است

انگار دست ها بر پشتشها گره شده و تنها از روی دلسنگی برای بدرقه ی اشکها گشاده می شود

...

حالا در این جزر و مد بی ثبات آدمیت من از کدامین افق، اعتبار این قلبهای یخی را باور کنم

و چگونه چشمانم را برای یقین داشتن به استعاره انتظاری تکراری و فردا سوز، عادت دهم